چترها را باید بست،

زیر باران باید رفت.

....

زندگی تر شدن پی در پی،

زندگی آب تنی کردن در حوضچه "اکنون" است.

....

و بدانیم اگر کرم نبود، زندگی چیزی کم داشت.

و اگر مرگ نبود، دست ما در پی چیزی می گشت.

....

و بدانیم که پیش ار مرجان، خلائی بود در اندیشه دریاها.

امروز اتفاقی رفتم سراغ هشت کتاب سهراب سپهری و مثل اکثر وقتهایی که این کتاب رو دستم گرفتم یه راست رفتم سراغ "صدای پای آب" و مثل همیشه از خوندن این شعر به وجد اومدم.سهراب خیلی قشنگ رابطه بین "زندگی" و "اکنون" رو بیان می کنه:

"زندگی هندسه ساده تکرار نفسهاست" ( یا "زنگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست")

ولی ماها تو زنگیمون معمولا روالی خلاف اینو در پیش می گیریم. یه لحظه به زندگی روزمرتون فکر کنید.واقعا چقدر ازش لذت می برید.تمام فکر و ذکرمون شده "آینده". و تازه تو لحظاتی هم که به آینده فکر نمیکنیم میریم سراغ گذشته!

انگار قرار نیست هیچ وقت به اکنون برسیم.

نمی خوام حرفام شاعرانه بشه که .... و یا سیاسی بشه که آره یه بلایی به سر ما آوردن که به جای زندگی کردن داریم .... .بلکه میخوام بگم بیاین سعی کنیم از همین لحظات زندگیمون لذت ببریم چون:

زندگی یعنی همان دقایقی که هر روز آرزوی گذشتن آن را دارید

جون اگه این دقایق رو بگذرونیم بدون اینکه ازشون لذت ببریم، دیگه ممکنه "دقایقی" برای لذت بردن از "زندگی" گیرمون نیاد.

   این اولین مطلبیه که تو این وبلاگ دارم مینویسم.اسمشمو به خاطر این «گمشده» گذاشتم که فکر میکنم از این جور موارد که در جریان روزمرگی فراموش شدن زیاد داریم.

   حتما شما هم تا حالا از این صحنه ها دیدید:

   *برخورد زننده راننده اتوبوس با یه پیرزن و زدن حرفهای آنچنانی با لحنی گستاخانه و در نهایت دیدن یک حالت پیروزمندانه در چهره راننده...

    *به کار بردن انواع فحشهای جورواجور توسط جوان و پیر و بزرگ و کوچک و زن و مرد و...

    *برخوردهای زیبای(؟) پشت میز نشینها وقتی فقط ازشون یه سوال می پرسی...

و ...

    تو این دو ماهی که تهرون هستم به خاطر دیدن این جور مسایل خیلی اذیت شدم نمیدونم من زیادی حساسم یا اینکه این چیزا برای دیگران عادی شده؟ خداییش تو کدوم شهر غیر تهران این نوع برخوردها و  به این اندازه دیده میشه؟ نمیدونم چی باعث میشه این جور آدما این جور رفتارهایی از خودشون در وکنن؟

   من الان بیشتر قدر شهر خودمو میدونم.حتی اگه بگن تهران جای پیشرفته جای ...

سلام...

مثل اینکه یه کم دیر کردم که مرتضی نگرونم شده!ولی قول میدم که نزارم خونه آرزوهامون کسل و بی روح بشه.مرتضی من دارم میام....

گفتم این بلاگ رو با انور مشترک بنویسیم تا دو تایی با هم نذاریم در و دیوار خونه آرزوهامون گرد و غبار بگیره ولی نه مثه اینکه نمی شه .

 یا انور دوس نداره آرزوهاش رو بازگو کنه یا از منم سرش شلوغتره! کاکتوس عزیز راس میگه در و پنجره ای نشکسته ولی در و دیوار خونه مون عنکبوت بسته !!! 

یادتونه تو اولین پستم نوشتم که نمی دونم اگه جای بیل گیتس بودم چی کار می کردم؟

حالا جواب اون سوالو پیدا کردم

اگه جای اون بودم کفالت یتیمهایی رو به عهده می گرفتم که وقتی بزرگ شدند آدمهای مفید و درستکاری برای جامعشون بشن .  

اول بگم از اینکه کسی برام کامنت نمی ذاره اصلا ناراحت نیستم . دلیلش اینه که خودم اهل این نیستم برم وبلاگهای دگرون رو بخونم و خوشم بیاد یا نه برای طرف کامنت بذارم که بیا به ما سر بزن .

راستشو بخواین یکی از آرزوهای بزرگ من اینه که اگه درسی خوندم و تخصصی گرفتم بتونم اون تخصص رو برای خدمت به کشورم به کار بگیرم که اگه جز این باشه زندگی خیلی بی معنا میشه  چون اگه آدم حدود ۱۸  ۱۹ سال تلاش میکنه باید از ثمره این دویدنها نهایت استفاده رو ببره .